Playmobil Blog

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙ, ΤΟΝ PLAYMOBIL

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13

Οι διακοπές μου ή : Πως έμαθα να μην ανησυχώ και να απεχθάνομαι τα blog (Mέρη 1 - 3)


Αγαπημένοι μου φίλοι μου, έφτασε η ώρα να μοιραστώ μαζί σας πως πέρασα τις φετινές μου διακοπές. Σε μια (σπάνια) κρίση ειλικρίνειας αποφάσισα να περιγράψω πραγματικά τις εμπειρίες μου στις τρεις τελευταίες εβδομάδες. Δυστυχώς για μένα δεν πέρασα τις διακοπές μου σε κάποιο όμορφο νησί, απολαμβάνοντας τις ομορφιές του ελληνικού καλοκαιριού. Ευτυχώς όμως οι τρεις αυτές εβδομάδες άλλαξαν τη ζωή μου.

Πώς;Οι τρεις τελευταίες εβδομάδες με βρήκαν στο πρότυπο Κέντρο Αποτοξίνωσης Μπλογκοπαθών «ο Όσιος Ντιλίτιος» που άνοιξε στη Βόρεια Μακρόνησο. Για όσους δεν το ξέρατε οι εγκαταστάσεις και τα διατηρητέα κτίρια σωφρονισμού του όμορφου και μακρόστενου αυτού νησιού, αγοράσθηκαν κοψοχρονιά από την ΕΚΠΚΜΠ (Εθνική Κίνηση Πολιτών Κατά Μπλογκο-Πραγματικότητας) και τα δύο τελευταία χρόνια μετατράπηκαν στο μοναδικό στον κόσμο κέντρο αποτοξίνωσης από ψυχικά μπλογκονοσήματα.

Η δραματική επιδείνωση της ψυχικής μου υγείας τους τελευταίους μήνες θορύβησε σε σημαντικό βαθμό τους οικείους μου: Εδώ και μήνες αρνιόμουν να δω ειδήσεις του Star, σταμάτησα να βλέπω Dream Show, να διαβάζω καθημερινά την Τraffic. Αντίθετα βυθιζόμουν όλο και πιο οδυνηρά στον ψεύτικο εθιστικό κόσμο της μπλογκόσφαιρας, διαβάζοντας με βουλιμία και σταδιακά παρουσιάζοντας αιρετικές απόψεις. Η σταγόνα που ξεχύλησε το ποτήρι ήταν όταν συνεπεία των παραπάνω άρχισα να χρησιμοποιώ πάνω από 120 λέξεις στο καθημερινό μου λεξιλόγιο και να αρθρώνω ακατάληπτες φράσεις που ακούγονταν σαν «κοινωνική ευθύνη», «αλλαγή», «αγάπη». Οι συγγενείς μου δεν άντεξαν άλλο, συμβουλεύτηκαν έγκριτους ψυχολόγους (100+ παρουσίες σε δελτία του Alter για το δράμα της Νατέλλα) και παρά τις πενιχρές οικονομικές τους δυνατότητες κατέφυγαν σε χαμηλότοκο δάνειο υγείας από την XAROS BANK και χρηματοδότησαν την πανάκριβη παραμονή και το πρόγραμμα των τριών εβδομάδων στον «Όσιο Ντιλίτιο». Τους είμαι ευγνώμων.

Στο κέντρο γνώρισα πολύ κόσμο. Πλήθος επώνυμων που δεν φαντάζεστε. Δυστυχώς η σύμβαση που υπέγραψα με την ΕΚΠΚΜΠ δεν μου επιτρέπει να μιλήσω με ονόματα, αλλά η μισή κοσμική Αθήνα που νομίζατε ότι ήτανε στη Μύκονο στην πραγματικότητα βρισκόταν στη Μακρόνησο, αποβάλλοντας την μπλογκοαρρώστια.Το πρόγραμμα του κέντρου περιλάμβανε συζητήσεις με θεραπευτές, μπλογκο-μπούχτισμα, βίους αγίων μπλόγκερς και δημιουργία εναλλακτικών ενδιαφερόντων στη ζωή. Επίσης πολυτελή τελετή αποφοίτησης (το βίντεο και οι 10 πρώτες φωτό τζάμπα) και έντοκη πληρωμή των οφειλομένων.Κλείνω τα μάτια, σφίγγω τα χείλη και σας περιγράφω τα βιώματά μου από τις φάσεις του προγράμματος.

H πρώτη φάση του προγράμματος μπλογκο-απεξάρτησης κράτησε 3 μέρες και περιλάμβανε συνεχείς δίωρες συνεδρίες με διάφορους ειδικευμένους ψυχολόγους. Μου μίλησαν για την απομόνωση που επιλέγει ο ταξιδιώτης της μπλογκόσφαιρας, την σταδιακή και αναπόφευκτη απομάκρυνση από την ζωή που ζουν οι τριγύρω μου. Μου έδειξαν στατιστικές που ανέφεραν ότι ο μέσος μπλόγκερ βλέπει ελάχιστη τηλεόραση, πολύ κάτω από τις τέσσερις ώρες την ημέρα που οι επιστήμονες έχουν καταλήξει ότι χρειάζεται ο σύγχρονος άνθρωπος. Ακόμη και όταν βλέπει τηλεόραση ή ακούει ραδιόφωνο ο μπλόγκερ επιλέγει να μιζεριάζει παρακολουθώντας κουλτουριάρικες ψυχοπλακωτικές ταινίες στην Κρατική TV, ή βλέποντας ντοκυμανταίρ και πολιτικές εκπομπές στον ΣΚΑΙ και στο Κανάλι της Βουλής. Αρνείται να ρουφήξει τη χαρά της ζωής, όπως αυτή φανερώνεται μέσα από μικρές απολαύσεις: ένα βιντεοκλίπ του Θάνου Πετρέλη εδώ, λίγο τα βρακί της Ναταλίας Γερμανού εκεί, πιο πέρα η Μάρω Λύτρα και οι διακοπές της: έτσι η ζωή γεμίζει και γίνεται ευχάριστη.

Την τρίτη ημέρα με επισκέφτηκε ένα καλόγερος από τη Μονή Μπλογκομουσίου. Αυτός μου εξήγησε ότι το μπλόγκινκ είναι σαν τον αυνανισμό: πολύ συχνά προξενεί φαγούρα, φαλάκρα, τύφλωση, αεροφαγία, αλλά και μυτόπορδο (αυτό όπως μου εξήγησε είναι όταν κανείς κλάνει από τη μύτη). Επίσης με επισκέφτηκε και ένας γυαλάκιας μαλλιάς νεαρός που πρέπει να’ταν από τον ΟΤΕ. Αυτός που ούρλιαξε ότι το όλοι οι μπλόγκερς είναι και πολύ μεγάλοι μαλάκες γιατί γεμίζουν τις λεωφόρους των πληροφοριών με ένα κάρο μαλακίες που δεν μπορεί να χρεώσει έξτρα ο Οργανισμός. Μετά από όλα αυτά μπορείτε να καταλάβετε ότι πέρασα ένα εφιαλτικό βράδυ, βλέποντας μέσα το σκοτεινό κελί μου τη σκιά του σοβαρού και προπάντων ευσεβή πιτσιρίκου με το τεράστιο σφυρί του να διαλύει το κεφάλι μου γεμίζοντας τους τοίχους κίτρινα αίματα. Προσπαθούσα να κοιμηθώ μετρώντας σχολαστικά τα σχόλια στα posts του Νίκου Δήμου, μάλιστα δύο τρεις φορές τα κατάφερα αλλά μάταια ! Ο εφιάλτης ενός τεράστιου πληκτρολογίου που με καταβρόχθιζε χωρίς να ρευτεί, με ξύπναγε αμέσως χωρίς δισταγμό και με έριχνε πίσω ξανά στο μαρτύριο της σκιάς του πιτσιρίκου.

Η επόμενη μέρα ξεκίνησε διαφορετικά. Από νωρίς το πρωί άρχισα να νοιώθω πολύ καλύτερα, καθώς είχα μέσα μου αρχίσει σοβαρά να σταματώ να απορρίπτω αυτά που όλοι οι ειδικοί μου έλεγαν τις 3 τελευταίες μέρες για το βρωμερό παρελθόν μου. Ένας αέρας αλλαγής και ελπίδας φύσηξε μέσα στην καρδιά μου, έως που η πόρτα του κελιού άνοιξε και μπροστά μου εμφανίσθηκε μια πανέμορφη ξανθή θεά με μεγάλα στητά στήθη (κλασσικό ελληνικό ανδρικό στερεότυπο, αλλά δε πειράζει). Πριν προλάβω να την κυαλάρω με μεγαλύτερη προσοχή, ακολούθησαν τέσσερις δίμετροι μπράβοι (όσοι σε αυτό το σημείο περιμένατε σκηνή ομοφυλοφιλικού βιασμού, παρακαλώ αλλάξτε ιστοσελίδα).

Σε χρόνο ντε-τε με σήκωσαν λες και ήμουν πούπουλο και με αφού μου έκλεισαν τα μάτια, με μετέφεραν για περίπου ένα λεπτό σε ένα υγρό διάδρομο με έντονο αντίλαλο. Η ξανθή θεά φώναξε «αφήστε τον εδώ». Αμέσως σταμάτησαν, με κατέβασαν κάτω και με έσπρωξαν μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που στην είσοδο του έγραφε «Μπλογκόσφαιρα». Στιγμιαία, η πόρτα έκλεισε πίσω μου, βυθίζοντας με σε πηκτό σκοτάδι. Άρχισα να ψαχουλεύω μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Ένοιωθα την σφαιρική επιφάνεια ενός τέλεια λειασμένου τοίχου και τίποτε άλλο. Άρχισα να πανικοβάλλομαι. Άξαφνα ένοιωσα να πιάνω δύο μικρές τέλειες σφαίρες. Η καρδιά μου επανήλθε στη θέση της και ένα κύμα αγαλλίασης με κατέλαβε. Δεν ήμουν μόνος στο σκοτεινό δωμάτια. Η ξανθή θεά ήταν μαζί μου και κρατούσα στα χέρια μου στα στήθη της. Μάταια όμως, όσο και αν ζούληξα τις δύο σφαίρες αυτές δεν υποχώρησα. Ο εγκέφαλος μου απέρριψε την ιδέα μιας ξανθής θεάς με προσθετικά στήθη από τσιμέντο. Μάλλον κρατούσα στα χέρια μου για σφαιρικές, άγνωστες σε εμένα κατασκευές.

Μια επώδυνη ηλεκτρική εκκένωση άγγιξε τα χέρια μου και διαπέρασε το κορμί μου. Τινάχθηκα κάμποσα μέτρα πίσω, χτύπησα με δύναμη σε κάποιο τοίχο και έχασα τις αισθήσεις μου. Όταν συνήλθα έπαθα την πλάκα της ζωή μου. Βρισκόμουν στο εσωτερικό μιας τέλειας σφαίρας. Οι δύο σφαίρες αποτελούσαν δύο προβολείς που αιωρούνταν από πάνω μου και πρόβαλαν στην επιφάνεια της σφαίρα posts από άπειρα μπλογκς. Χιλιάδες διαφορετικά μπλογκς σε δεκάδες γλώσσες εναλλάσσονταν σε κλάσματα δευτερολέπτου, ενώ μυριάδες φωνές διάβαζαν εκκωφαντικά το περιεχόμενο τους. Έκλεισα τα μάτια μου. Αμέσως ένας μικρός κεραυνός έφυγε από τη σφαίρα-προβολέα και με χτύπησε πάνω από τη μύτη. Άνοιξα με πόνο τα μάτια. Προσπάθησα να τα ξανακλείσω. Ο ίδιος κεραυνός, ο ίδιος πόνος. Έβαλα τα χέρια στα αυτιά μου να γλυτώσω τουλάχιστον από τις φωνές. Το ίδιο αποτέλεσμα. Ήμουν απροστάτευτος [ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΛΙΑΝ ΣΥΝΤΟΜΩΣ]

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 4

Οι δύο Ελλάδες















Χωρίς άλλα λόγια. Γυρίζοντας από τις διακοπές, το πρώτο post με ελάχιστη διάθεση για λόγια, τι να γράψω άλλωστε, οι φωτογραφίες μιλάνε μόνες τους...

Καλό φθινόπωρο